دومین کتاب من با نام «باران و کمی پنجره» بعد ازچندین ماه معطلی در وزارت ارشاد و حذف کامل یکی از داستانهای اصلی کتاب، بالاخره توانست در فضای یخ بسته جامعۀ امروز مجوز بگیرد و چاپ شود. این کتاب شامل پنج داستان کوتاه به نامهای «بعداز ظهر سهشنبه»، «کسی آواز میخواند»، «فقط بیست و پنج صدم»، «دیگر تنها نیستم» و «باران و کمی پنجره» میشود. تمام تلاشم را کردهام تا زیبایی و لطافت را چاشنی کلمات کرده و توانايي بازانديشي، پرسش آفريني را در خواننده ایجاد کنم و روایتها را به ماهیت ذهن و نوعی خویشتنشناسی و ارتباط درون با بیرون و محیط پیرامونی ربط دهم. امیدوارم قدمهای درستی در این راه برداشته باشم. بخشی از داستان کسی آواز میخواندشلوغی وحشتناک، یقۀ او را گرفت و از وسط چهارراه کشاند به آنطرف. مردم با صورتهای همشکل و قدمهای یکنواخت، بی سر و صدا از خیابان میگذشتند. تنها صدایی که بگوش میرسید، غرش موتور ماشینهای بود که پشت خط عابر پیاده منتظر بودند تا رنگ چراغ، سبز شود. آدمها با لباسهای رنگی، سفید، آبی، سیاه و... در هم میآمیختند. سیاه و سفید درصدش بیشتر بود...

امروز شانزدهم آذر و روز دانشجو و روزی است که دانشجویان سعی میکنند صدای حقگویی، حقطلبی، ظلمستیزی و آزادیخواهی خود را بلندتر کنند و امیدوار باشند که شنیده شود. من فکر میکنم اگر خدا کمک کند و یک اتفاقی رقم بخورد، فرازی در جریانات جاری مملکت بوقوع خواهد پیوست که چرخ سرنوشت این مملکت، خواسته یا ناخواسته به سمت آنچه مصلحت مردم در آن است و مردم میخواهند، بسرعت خواهد چرخید و یک صبح که از خواب بیدار میشویم. خواهیم دید که باران لطیفی زمین را شسته و انگشتان خورشید از پشت کوه ها بگرمی برای نوازش زمین کشیده شده است و تمام مردم دست در دست هم و با مهربانی با اشکی که گوشه چشمانشان حلقه بسته است به تماشای رنگین کمان ایستاده اند. روز آعاز شده است.

اشکال در این است که حرکت و تصمیمات فردی و فرا قانونی جایگزین تصمیم بر اساس قانون شده است. اگر همه امور بر اساس قانون حتی قانونی که مشکل دارد هم انجام می شد به احتمال الان وضعیت چنین نبود و چنین نمیشد. اگر حرکت همه نهادها در چارچوب قانونی و بر اساس پای بندی به قانون اساسی می بود و حقوق ملت مانند حق بهره مندی یکسان و بدون تبعیض از امکانات و تسهیلات و برخورداری از زندگی توأم با رفاه و آسایش، حق تعیین سرنوشت، حق نقد و اعتراض و...، که در فصل سوم قانون اساسی است به رسمیت شناخته می شد الان جوانان این سرزمین را درکنار هم داشتیم و در پشت حاکمیت و نه در مقابل آن و به این راحتی جوانان و فرزندان مملکت از دست نمیرفت.